The Astronaut
Horror
90 minuten
Schrijver
Jess Varley
Regisseur
Jess Varley
Cast
Kate Mara als Sam Walker
Laurence Fishburne als generaal William Harris
Gabriel Luna als Mark
Ivana Milicevic als Dr. Michelle Aiden
Macy Gray als Val
Reza Diako als Ethan Marshall
“The Astronaut” is een hybride van sciencefiction, horror en paranoïde thriller, met elementen die voor de meeste filmliefhebbers herkenbaar zijn, of ze nu kenners van deze genres zijn of niet. Een tijdlang voert de film deze elementen uit met genoeg vaardigheid en stijl om mijn interesse vast te houden. Helaas bouwt de film uiteindelijk op naar een zogenaamd schokkende wending die lang niet zo baanbrekend is als hij pretendeert te zijn, en die de kijkers achterlaat met meer vragen dan antwoorden.
Kate Mara speelt Captain Sam Walker, een NASA-astronaut wier eerste ruimtevlucht net is geëindigd met een bijna rampzalig moment tijdens de splashdown-fase. Wanneer de reddingsteams arriveren om haar uit de capsule te halen, ontdekken ze dat iets gaten heeft geslagen in zowel het ruimtevaartuig als haar helm—beschadigingen die haar waarschijnlijk hadden moeten doden.
Volgens het protocol moet Sam de volgende dagen in quarantaine doorbrengen zodat men haar lichamelijke en geestelijke toestand kan observeren. Dankzij de invloed van haar adoptievader, generaal William Harris (Laurence Fishburne), mag zij dit echter doen in een luxe, zij het onvermijdelijk afgelegen, modern huis—een locatie die meer lijkt op de setting van een Nancy Meyers-romcom dan op een horror-thriller, hoewel het normaal voorbehouden is aan diplomaten en getuigen die bescherming nodig hebben.
Hoewel Sam aan iedereen verklaart—van technici en artsen tot generaal Harris en haar vervreemde echtgenoot (Gabriel Luna), die samen met hun schattige geadopteerde dochter Izzy (Scarlett Holmes) op bezoek komt—dat alles in orde is, wordt al snel duidelijk dat dit niet waar is. Ze krijgt stekende hoofdpijn, vergezeld door oorsuizen en vage flashbacks. Er verschijnt een vreemde grijze uitslag op haar hand die lijkt te groeien, en ze begint dingen te zien, zoals zwevende eieren.
Een tijdlang denkt Sam dat ze haar verstand verliest, maar ze houdt alles geheim omdat ze niet voor altijd aan de grond wil worden gehouden. Wanneer ze echter mysterieuze dingen in en rond het huis begint te zien en het beveiligingssysteem iets detecteert, begint ze te vrezen dat een entiteit de terugreis met haar heeft meegemaakt.
“The Astronaut” is niet bepaald origineel, maar de eerste helft is zeker kijkbaar. Als de steeds meer geplaagde heldin levert Mara een goede prestatie door Sams ontwikkeling van vindingrijkheid naar angst overtuigend te tonen. Hoewel de overige personages op zijn best eenvoudig zijn (Fishburne heeft dit type rol zo vaak gespeeld dat hij bijna zonder script had kunnen werken), slagen de acteurs erin ze enige levendigheid te geven.
Met dit debuut als soloregisseur doet Jess Varley (die ook het scenario schreef) behoorlijk werk in het verkopen van de bekende premisse. Ze hanteert een stijlvolle, langzaam brandende aanpak die sterk profiteert van hallucinerend geluidsontwerp, de strakke locatie, en een aantal redelijk effectieve schrikmomenten hier en daar.
Na verloop van tijd begint de langzame opbouw echter te stokken en betrapte ik mezelf erop dat ik wilde dat de film zou opschieten en de grote, schokkende wending zou onthullen waar duidelijk naartoe wordt gewerkt. Wanneer het moment uiteindelijk aanbreekt, blijkt het teleurstellend: de meeste kijkers zullen waarschijnlijk al vroeg doorhebben wat eraan zit te komen, waardoor de trage vooruitgang van het verhaal frustrerend wordt.
En zodra de onthulling plaatsvindt, besluit de film op onverklaarbare wijze in sneltreinvaart naar de finale te gaan, zonder werkelijk in te gaan op de gevolgen van die onthulling. Hierdoor voelt het geheel als een oefening zonder doel.
“The Astronaut” is niet verschrikkelijk, veronderstel ik—Mara levert een solide performance, en Varley laat zien dat ze weet hoe ze bekende genre-elementen met stijl en efficiëntie kan presenteren. Toch worden deze inspanningen ondermijnd door een scenario dat enigszins ontspoort, wat leidt tot een slot dat er niet in slaagt de overweldigende emotionele impact te leveren die duidelijk was bedoeld.
